Oorsprong van progressieve rock

Progressieve rock, ook wel progrock of symfonische rock genoemd, ontstond in de late jaren zestig en kende haar hoogtepunt in de jaren zeventig en tachtig. Het genre onderscheidt zich door langere nummers en complexere composities dan andere populaire muziek. Kenmerkend zijn uitgebreide thema- en tempowisselingen, virtuoze muzikanten en een nadruk op experiment en vernieuwing.

Voorlopers en klassieke progrock

De voorlopers van progrock waren psychedelische rock en de muzikale experimenten van bands en artiesten zoals Frank Zappa. Albums als Pet Sounds van The Beach Boys en Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van The Beatles openden de weg voor complexe arrangementen en het verwerken van klassieke invloeden. Vanaf 1969 ontwikkelde de klassieke progressieve rock zich vooral in Engeland met bands als Pink Floyd, King Crimson, Genesis, Jethro Tull, Emerson, Lake & Palmer en Yes. Deze bands combineerden virtuositeit, theatrale podiumacts en innovatieve albumconcepten, waaronder epics en conceptalbums.

Neo-prog en retro-prog

In de jaren tachtig beleefde progrock een heropleving met de zogenaamde neo-prog bands zoals Marillion en IQ, die voortbouwden op de muziek van Genesis en andere klassieke progbands. In de jaren negentig kwam retro-prog op, met groepen als Porcupine Tree, The Flower Kings, Spock’s Beard en TransAtlantic, waarbij ook progressieve metal ontstond, met bands als Dream Theater, Ayreon en Tool.

Kenmerken en invloed

Progressieve rock staat bekend om lange composities, ingewikkelde ritmes, ongebruikelijke maatsoorten, conceptalbums, en een mix van klassieke en moderne instrumenten. Teksten behandelen vaak fantasie, geschiedenis, sciencefiction en maatschappelijke thema’s. Ook het visuele aspect, zoals albumhoezen en podiumacts, speelt een belangrijke rol. Progrock heeft wereldwijd invloed gehad op diverse subgenres zoals art rock, krautrock, math-rock, spacerock en symfonische rock.

Meer over de geschiedenis en kenmerken van progressieve rock lees je op Wikipedia.