Martinus Nijhoff, geboren op 20 april 1894 in Den Haag, was een veelzijdige Nederlandse dichter, toneelschrijver, vertaler, criticus en essayist. Hij overleed op 26 januari 1953 in zijn geboortestad. Nijhoff wordt gezien als een van de belangrijkste schrijvers van de twintigste eeuw in Nederland.
Nijhoff bezocht vanaf zijn twaalfde het Gymnasium Haganum aan de Laan van Meerdervoort, waar hij bevriend raakte met Victor van Vriesland. Samen las hij Franse en Engelse literatuur, wat zijn visie op de literatuur sterk beïnvloedde. Deze vroege kennismaking met andere literaire tradities droeg bij aan zijn eigen ontwikkelende stijl.
Hoewel Nijhoff vaak de traditionele sonnetvorm gebruikte, werd hij als een moderne dichter beschouwd. Zijn poëzie wordt gekarakteriseerd door een modern taalgevoel en een vernieuwende poëtica. Hij streefde naar een herwaardering van het ‘gewone woord’ in de poëzie, iets dat zijn werk toegankelijk en menselijk maakte. Hij zag de taak van poëzie niet alleen in het verkennen van schoonheid, maar ook in het brengen van menselijkheid in een steeds meer technologische en ontmenselijkte wereld.
In Nijhoffs werk komen vaak thema’s voor zoals de moeder, het kind en de soldaat, maar ook christelijke motieven zijn prominent aanwezig. Deze motieven dragen bij aan de diepgang van zijn gedichten, waarin hij zowel persoonlijke als universele kwesties aansnijdt. Nijhoff blijft een belangrijke invloed in de Nederlandse literatuur, bekend om zijn vermogen om traditionele vormen te combineren met moderne inhoud.
