David Johannes van de Kop, vanaf 1989 bekend als David Vandekop, werd geboren op 3 november 1937 in Den Haag. Hij overleed op 14 september 1994 in Dreischor aan een hartaanval. Van de Kop was een Nederlandse schilder, tekenaar en beeldhouwer die bekend stond om zijn experimentele en kleurrijke werk.
Van 1956 tot 1961 studeerde Van de Kop aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Daarna zette hij zijn opleiding voort aan de Academie van Schone Kunsten in Warschau, waar hij van 1963 tot 1964 verbleef. Zijn opleiding vormde de basis voor een veelzijdige artistieke loopbaan.
Van de Kop was niet alleen actief als kunstenaar, maar ook als docent. Van 1968 tot 1981 gaf hij les aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in ’s-Hertogenbosch. Daarna leidde hij van 1981 tot 1987 de beeldhouwafdeling van de Jan van Eyck Academie in Maastricht. In deze functies heeft hij veel jonge kunstenaars geïnspireerd.
In zijn vroege jaren werkte Van de Kop vooral met staal. Deze constructivistische werken noemde hij zelf ‘kaderbepalingen’. In de jaren zeventig brak hij met deze stijl en begon hij te werken met klei. Hij maakte grote keramische beelden in felle kleuren, opgebouwd uit losse delen. In latere jaren koos hij voor ruw hout en andere materialen, die hij samenvoegde tot kleurrijke ‘stapelingen’.
Van de Kop haalde zijn inspiratie uit de Griekse mythologie en het Zeeuwse landschap. Zijn werk blijft herkenbaar door de combinatie van expressiviteit, kleur en monumentale vormen.
