Edith Helena Bartels werd op 30 juli 1940 in Tilburg geboren als dochter van Eliazer Bartels en Johanna Waaker. Haar vader, magazijnbediende van beroep, kwam oorspronkelijk uit Amsterdam en vestigde zich in 1936 in Oisterwijk. Een jaar later trouwde hij met Johanna Waaker en samen betrokken zij een woning aan de Lange Nieuwstraat 162 in Tilburg. Daar werd Edith, hun eerste kind, geboren.
Het gezin Bartels werd in augustus 1942 opgeroepen voor deportatie, maar kreeg aanvankelijk nog uitstel. Daarna doken zij onder op verschillende adressen. Edith vond onderdak bij René Tubbax en Sophia Tack in Apeldoorn. In augustus 1944 werd zij echter verraden, opgepakt en naar kamp Westerbork gebracht. Kort daarna volgde deportatie naar Theresienstadt en vervolgens naar Auschwitz. Op 6 oktober 1944, slechts enkele dagen na aankomst, werd Edith vermoord. Ze was vier jaar oud.
Haar ouders wisten uit handen van de Duitsers te blijven door op maar liefst 28 verschillende adressen onder te duiken. Uiteindelijk overleefden zij de oorlog in Noord-Holland. Na de bevrijding bleven zij hopen dat hun dochter ooit zou terugkeren. Omdat er lange tijd onduidelijkheid bestond over Ediths lot, hebben zij nooit geweten dat zij in Auschwitz was omgekomen. Pas in 2006 ontdekte een naoorlogse dochter de waarheid. In een interview vertelde zij dat haar ouders bewust in de Lange Nieuwstraat bleven wonen, op de plek waar Edith geboren was, in de hoop dat ze ooit zou terugkeren.
Om Edith Helena Bartels blijvend te gedenken, werd in 2012 een struikelsteen geplaatst aan de Lange Nieuwstraat in Tilburg. Daarmee is haar naam en haar korte, maar aangrijpende levensverhaal verbonden aan de plek waar zij ooit het levenslicht zag.
