Henri Jonkers, geboren in Oerle op 21 december 1877 en overleden in Eindhoven op 20 april 1963, was een gerenommeerde Nederlandse beeldhouwer. Zijn carrière begon als gezel op het atelier van J. van der Mark in Eindhoven, waar hij zich verder ontwikkelde. Daarnaast volgde hij lessen aan de tekenschool, wat hem hielp zijn talenten te verfijnen. In 1899 besloot hij een jaar te studeren aan de Vlaamse Akademie in Antwerpen, wat zijn artistieke horizon verder opende.
Rond 1900 werkte Jonkers in het atelier van de broers Jan en Fons Custers in Stratum, wat zijn ervaring en vakkennis verder vergrootte. In 1917 besloot hij zelfstandig beeldhouwer te worden, maar al snel kreeg hij het aanbod van Van Bokhoven om diens compagnon te worden. Samen richtten ze ‘Atelier Van Bokhoven en Jonkers’ op. Deze samenwerking duurde echter slechts een jaar, waarna de maatschap in 1934 werd ontbonden.
Na de ontbinding van de maatschap richtte Jonkers zijn eigen atelier op aan de Zuid-Willemsvaart in Den Bosch. Hij specialiseerde zich in het maken van kunstwerken voor kerken in het Bisdom ’s-Hertogenbosch. Zijn werk omvatte onder andere kruisen, beeldengroepen, communiebanken, preekstoelen en altaren, wat zijn aanzien in de religieuze kunst versterkte.
Henri Jonkers verhuisde op latere leeftijd naar Eindhoven, waar hij op 85-jarige leeftijd overleed. Zijn bijdrage aan de Nederlandse beeldhouwkunst blijft belangrijk, vooral door zijn indrukwekkende werken in kerken. Meer over de kunstenaar is te vinden op Wikipedia.
