Interne geneeskunde, in Vlaanderen ook wel inwendige geneeskunde genoemd, is een medisch specialisme dat zich richt op het voorkomen, diagnosticeren en behandelen van ziekten van de inwendige organen. Denk hierbij aan aandoeningen van de lever, de nieren en het spijsverteringsstelsel. Een arts die zich hierin heeft gespecialiseerd heet een internist.
Na het basisarts-examen volgt een zesjarige opleiding tot internist. Deze bestaat uit vier jaar algemene interne geneeskunde en twee jaar specialisatie. De wortels van dit vakgebied liggen in de 19e eeuw, toen artsen wetenschap en patiëntenzorg met elkaar gingen combineren. Nog steeds zijn internisten nauw betrokken bij wetenschappelijk onderzoek naar nieuwe inzichten en behandelingen.
Het stellen van een diagnose binnen de interne geneeskunde is vaak een zorgvuldig proces. De internist start met de anamnese en lichamelijk onderzoek, waarna een differentiaaldiagnose wordt opgesteld. Om tot een werkdiagnose te komen zijn soms aanvullende onderzoeken nodig, zoals laboratoriumonderzoek, radiologisch onderzoek of medische microbiologie. Deze resultaten worden gebruikt om een juiste diagnose te stellen en de behandeling goed af te stemmen.
Een internist behandelt patiënten meestal met medicatie of leefstijladviezen. Zelf opereren zij niet, maar zij kunnen wel doorverwijzen naar een chirurg wanneer dit nodig is. Daarnaast hebben internisten een belangrijke taak in de preventie van ziekten en in het coördineren van zorg rondom patiënten, vaak in samenwerking met andere specialisten.
Binnen de interne geneeskunde bestaan verschillende subspecialismen, waaronder endocrinologie, nefrologie, oncologie, gastro-enterologie en infectiologie. In niet-academische ziekenhuizen werken internisten vaak breed, terwijl er in academische ziekenhuizen meer specialisatie is. De holistische benadering van de patiënt blijft echter altijd centraal staan in dit veelzijdige vakgebied.
Meer informatie over dit specialisme is te vinden via interne geneeskunde.