Maxim Februari, pseudoniem van Maximiliaan Drenth (1963), is een Nederlandse filosoof, jurist, schrijver en columnist. Hij publiceerde eerder onder de namen M. Februari, Marjolijn Februari en M. Drenth von Februar en ontving in 2020 de P.C. Hooft-prijs.
Februari studeerde kunstgeschiedenis, filosofie en rechten aan de Universiteit Utrecht. Zijn debuutroman De zonen van het uitzicht (1989) won de Multatuliprijs. Verdere werken zijn onder andere De Literaire Kring en De maakbare man. Zijn columns verschenen van 1999 tot 2023 in de Volkskrant en NRC Handelsblad, en sinds 2025 schrijft hij tweewekelijks voor NRC.
In 1991 werd Februari aio aan de Katholieke Universiteit Brabant, waar hij onderzoek deed naar economie en ethiek. Zijn dissertatie Een pruik van paardenhaar & Over het lezen van een boek werd genomineerd voor De Gouden Uil Literatuurprijs. Ook De Literaire Kring stond op de shortlist van deze prijs en werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs.
Februari ontving diverse onderscheidingen, waaronder de Frans Kellendonk-prijs (2008) voor zijn oeuvre en de P.C. Hooft-prijs (2020). Hij is lid van de Akademie van Kunsten en gaf lezingen zoals de Huizingalezing 2020 over “Slechte kunst”.
Februari bespreekt thema’s als recht, moraal en genderidentiteit in zijn werk. Na eerder te hebben gepubliceerd als Marjolijn Februari en M. Drenth von Februar, gebruikt hij sinds 2012 de naam Maxim Februari en leeft hij als man. Zijn persoonlijke ervaringen beïnvloeden zijn filosofische en literaire werk.
