De onderscheiding Officier in de Orde van Oranje-Nassau is een van de meest eervolle manieren waarop iemand in Nederland wordt erkend voor uitzonderlijke maatschappelijke inzet. Deze onderscheiding wordt toegekend aan personen die zich langdurig en op opvallende wijze persoonlijk verdienstelijk hebben gemaakt voor de samenleving, de Staat of het Koninklijk Huis.
De Orde van Oranje-Nassau werd opgericht op 4 april 1892 tijdens het regentschap van Koningin Emma. De aanleiding was de beëindiging van de personele unie met Luxemburg in 1890, waardoor het Nederlandse staatshoofd geen onderscheidingen van de Luxemburgse Orde van de Eikenkroon meer kon toekennen. De Orde van de Nederlandse Leeuw bleef gereserveerd voor uitzonderlijke prestaties, waardoor een bredere en toegankelijkere orde noodzakelijk werd.
De Orde van Oranje-Nassau kent zes graden. De hoogste vijf zijn: Ridder Grootkruis, Grootofficier, Commandeur, Officier en Ridder. De zesde graad is die van Lid. Een benoeming tot Officier is bijzonder: het betekent dat iemand in de derde graad van de orde is opgenomen. Dit is een blijk van waardering voor uitzonderlijke inzet die vaak landelijke betekenis heeft of een grote maatschappelijke impact.
Een benoeming tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau is veel meer dan een symbolisch gebaar. Het is een officiële erkenning van buitengewone inzet, vaak op vrijwillige basis, en een manier om inspirerende mensen in het zonnetje te zetten. Van culturele pioniers en wetenschappers tot sociaal ondernemers en vrijwilligers: zij maken Nederland mooier, menselijker en veerkrachtiger.